चन्द्रप्रसाद न्याैपाने,
सीममा गिल्गिलाे हुन्छ भासिन्छ हुन्न पत्थर जाऊ
गेग्रनमा झन्झन् बन्दछन् पाउ चर्चर
तिम्राे आफ्नै यहाँ के छ अर्काकै सृष्टि सिर्जना
सिकेनाै कि कतै काेही मैमा गर्छ नियन्त्रण
कर्मकाे फाँट हाे इच्छा हुन्छ पूर्ण गरे तर
हाेस् ए ! सक्दिन ऊ भन्छ हुन्छ के जिन्दगीभर
जिब्रो टाेकेर जे बाेलूँ सक्छ रे ! राग मेटिन
मसी पाेखेर के लेखूँ सक्छ के भाव भेटिन
जे छ छाेडेर के खाेजूँ केचाहिँ भेट्न सक्छु म
जगेर्ना फलकाे हुन्न कर्मविहीन बन्छु म
लाेककाे हितमा मैले सके गर्न सके दिन
भन्दछन् गतिलाे त्याे त नसके भार याे किन
सकेँ गर्न यहाँ के खै रुन्चेपिन्चे भएर म
गलेकाे छु बनी गन्ध सुगन्धादि हटेर म
छालै छेक्ने थियाे बन्नु तटबन्ध बनेर म
नालीमै पाे सडेँझैं छु हुतीहारा भएर म
न मार्क्स नै सकेँ चिन्न गान्धी माओ कता अरू
पृथ्वीनारायणै पाे न कस्ता कस्ता अहाे ! अरू
उठ्याे लेख्याे सुत्याे लेख्याे थुक्क नामर्द मर्दछस् !
व्यर्थका गन्गनकाे अर्थ लाग्दैनन् केचाहिँ गर्दछस् ?
यिनै यस्ता गरी चिन्ता बित्दैछ जिन्दगी प्रिय !
प्रिय हाेलान् स्वयम्निम्ति दुनियाँनिम्ति अप्रिय !