सुरेशकुमार पाण्डे

" मानिस' हो कहिले न कहिले त अवश्य पनि सुध्रिन्छ।जिम्मा दिएपछि काम गर्छ।कामले नै उसलाई परिपक्क बनाउँन सक्छ ।"- रामलालले विसरामलाई काममा खटाउन जोडदिन्छन् ।

" त्यसो भए सालिक रामले पटक-पटक एकजना साथि पठाई दिनुस् भनेका छन् त्यहाँ कुनै घटना घटेको छ अरे । एक पटक विसरामलाई त्यो ठाउँमा जिम्मा दिएर पठाउँ के रिजल्ट आउँछ थाहा हुन्छ !"- मोहनले भने ।

" त्यहाँ अलि मिल्दैन की सर !  दुबैजना एकै एकै भएभने फेरी सुरू गर्छन की उहि काम ।"-रामलालले सङ्का व्याक्त गरे । " हेरौँ न एक पल्ट रिजल्ट कस्तो आउँछ ।"- मोहनले पठाउँन जोड दिए ।

दुबैको सल्लानुसार विसरामलाई एउटा घटनाको छानबिन गर्न  सालिक राम कहाँ पठाइयो । ऊ खुसि भयो र सम्वन्धित ठाउँमा तुरून्तै पुग्यो । उनिहरू पुराना साथि हुन । " सर हाम्रो धेरै दिनपछि भेट भयो।सञ्जोगले हामि एउटै काममा खटियौँ । यो खुसिमा मैले के सेवा गर्नसक्छु ?"- शालिकरामले खुसि हुँदै भने ।
" अब सेवा भन्ने त हजुरले भन्नुभयो यही ठुलो सेवा हो । मिठो बोलीले स्वागत गर्नुभयो । बरू के समस्या छ भन्नुहोस् ।"-विसरामले आफुलाई बोलाउँने कारण सोथ्यो ।

" त्यो पछि भनौला सानो केस छ । पहिले केही नास्ता पानी गरौँ ।"-सालिकरामले भने ।
" नास्ता पानी ? ऊ नास्ता पानि सुनेर  खितिति हास्योँ।विसरामले भन्यो हजुरको बानी उस्तै रहिछ कि अँझै पनि ।

" अनि हजुरमा पनि ठ्याक्कै उस्तै रहिछ अंझै । लागेको बानी ट्रकको कमानि बलियो हुन्छ ।"- सालिकराम मुस्कुरायो ।

सालिकरामले बाक्सा खोल्यो अनि बोतल निकाल्यो ।
दुबैले एक बतोल सिध्धाए ।

अनि नसामा भुले विर्सेका गफ सुरू भयो ।
" मैले छोडी सकेको रक्सी तैंले गर्दा सुरू गर्नु पर्यो।"-सालिकराम जिब्रो लरबराउँदै करायो ।

" मेरो बानी पनि त तैंले गर्दा खराब भयो फेरी ।" - विसरामले उसको कठालो छोप्यो । दुबै लड्न थाले ।
"के खोज्या हो तैंले हँ ?"- शालिकरामले रित्तो बोटल विसरामको टाउकामा बजार्यो ।
उनिहरूको कुटामार पछि छिमेकीले प्रहरी बोलाए शालिकराम प्रहरी चौकीमा पुग्यो।विसराम अस्पत्तालमा।
" हेलो म रामलाल बोलें ।
" सर छिटो आउँनुहोस् ,विसराम असपत्तालमा भर्ना छन् ।"-उताबाट कुनै अज्ञातको फोन आयो ।
रामलालले घडी हेरे रातीको १:बजेको थियो ।

दाङ घोराही १